ص 88 ، س 10 - شكر تيغال : « [ - شكر تغال ] گياهى است خاردار از تيرهء مركبان به شكل خار خسك كه گلهايش به شكل گلوله‌اى خاردار و آبى رنگ در انتهاى ساقه قرار دارند . فرهنگ معين » گمان مىكنم در زبان نائينى شكر تيغال را « تياله » مىگويند ؟ ؟ اين شكر تيغال را در قريهء كهياز اردستان « شكر تيال » مىنامند و بوته‌اى را كه شكر تيال از آن به دست مىآيد « خارگر گررو » مىنامند . مادهء سفيد رنگى از شاخه‌هاى آن تراوش مىكند كه پس از مدتى خشك مىشود و اين همان داروى گياهى است كه بنام « شير خشت » معروف است و در آن منطقه براى رشد و سلامت نوزادان به كار مىبرند . ص 89 ، س 22 - مهد عليا : مادر ناصر الدين شاه قاجار براى شرح احوال مهد عليا - رجال ايران تأليف بامداد ج 3 ص 399 ص 89 ، س 24 - آقا ميرزا محمّد حسن مستوفى الممالك : پدر ميرزا يوسف مستوفى الممالك كه بنا به نوشته صفاء السلطنه و مادهء تاريخ نقل شده در سال 1260 هجرى قمرى درگذشته است اما بامداد سال درگذشت مستوفى الممالك دوم را 1261 هجرى قمرى ياد كرده است ص 90 ، س 2 - شهاب اصفهانى : آقا ميرزا نصر اللّه اصفهانى متخلص به « شهاب » و ملقب به « تاج الشعرا » يكى از گويندگان بنام عصر قاجاريه است . بنا به نوشته مجيد اوحدى « يكتا » به نقل از يكى از فرزندان « شهاب » ، « شهاب » لقب « تاج الشعرائى » را از محمد شاه قاجار پدر ناصر الدين شاه گرفته است . پيداست كه شهاب در دستگاه ناصرى نيز صاحب مقام و مستمرى بوده ، چرا كه مورد توجه ميرزا تقى خان اميركبير بوده است . شهاب در سال 1291 ه . ق درگذشته است . ذكائى بيضائى و مجيد اوحدى « يكتا » كه هردو به اختصار شرح احوال شهاب را در مجلهء وحيد نوشته‌اند اشاره‌اى به سال تولد و محل درگذشت او نكرده‌اند . اوحدى « يكتا » در نوشته خود برخى از منابعى را كه دربارهء شهاب ديده ياد كرده است ( نگاه كنيد به مجلهء وحيد سال 5 ش 10 ( مهرماه 1347 ) صص 930 - 929 و شمارهء 12 ( آذر - 1347 ) صص 2 - 1130 و نيز نگاه كنيد به دكتر خيامپور ، فرهنگ سخنوران ص 309